5555 ชื่อเอนทรี่มาแบบแหวก ก็ไม่ค่อยมีโมเม้นต์นี้เนอะ
 
ก็อัพรูปคอสละมันร้างได้ร้างดีเหลือเกิน ก็เลยเอามาเวิ่นดีกว่า
 
มองเวลาตอนเริ่มเอนทรี่ ก็ 04:10 ของวันที่ 10 พ.ย. 55
 
ยิ่งดึก(หรือเช้า?) ยิ่งเวิ่นเว้อและดราม่า เค้าว่ากันอย่างนั้นล่ะ จริงไหม?
 
 
 
ความจริงถ้ามีคนอ่านก็ดีนะ เป็นสีสันอีกอย่างหนึ่งให้ชีวิต (หรือแปดเปื้อนกันแน่)
 
ขอยืนยันว่านี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเรา (อาจจะใส่ไข่หรือขาดหายบ้าง ก็แอบลืมกันไป)
 
เป็นรักครั้งแรกที่แบบ... (พูดไปก็เขินไปแฮะ มันนานพอสมควรละ อารมณ์เริ่มหาย)
 
เราถือว่าเราเป็นคนโชคดีมากนะที่เจอกับเรื่องแบบนี้ อาจจะคล้ายกับใครหลายคนก็ได้
 
 
 
เอนทรี่นี้คงยาวมากอ่ะ เอาเป็นว่าใครที่ขี้เกียจอ่าน เรามีข้อเสนอมาให้
 
อ่านเกริ่นนำก่อนละกัน ละค่อยตัดสินใจเนอะว่าจะอ่านต่อไหม... อิอิ
 
อาจจะมีภาษาไม่สุภาพโผล่มาบ้าง แต่มันเป็นอรรถรสในการเล่าและการอ่านนะ 5555
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
บทเกริ่นนำ 1
 
ตอน ม.6 ช่วงก่อนสอบโควตาภาคเหนือ (ห่างพอสมควร) เรากับเพื่อนก็ไปดูดวงกัน (เป็นธรรมดา)
 
ที่นี่ขึ้นชื่อว่าแม่นมาก และเป็นการดูดวงที่จริงจังเป็นครั้งแรกของเรา
 
ที่นี่เค้าจะดูพื้นดวงให้ก่อน ละจึงเจาะจงคำถาม และแน่นอนว่าทุกคนโฟกัสเรื่องเรียนต่อ
 
ถึงคิวเราดู เราเป็นคนไม่เครียด ก็เลยฟังผ่าน ๆ (แต่ก็เชื่อนะ เป็นคนชอบดูดวง)
 
แต่เอะใจเรื่องความรักที่เค้าดูให้มาก (นี่แค่พื้นดวง)
 
เราเป็นคนที่ใครเห็นแล้วต้องบอกว่าเป็นทอม หรือมองผ่าน ๆ เขาก็บอกผู้ชายก็มี Orz
 
เราเลยไม่ค่อยสนใจอะไร ละช่วงมัธยมเป็นช่วงทำกิจกรรม โดยเฉพาะเต้น Cover
 
เราเต้นเป็นผู้ชายมาโดยตลอด จึงซอยผมและติดบุคลิก และมีผู้หญิงมาชอบเยอะมาก = = (เอาตรง ๆ)
 
เค้าถามเราว่า "มีแฟนไหม?" เราปฏิเสธ "ชอบใครอยู่ไหม?" เราก็ปฏิเสธอีก
 
จนเค้าย้ำอีกครั้งว่า "ไม่มีจริง ๆ เหรอ?" ไอ้ถามย้ำเนี่ยแหละ ที่แปลกใจแบบมาก ๆ
 
เราก็ยิ้มแหย ๆ ละบอกว่า "ก็ไม่มีอ่าค่ะ..." พยายามขุดค้นสุด ๆ แล้วนะ ไม่มีอ่ะ -*-
 
เค้าเลยบอกว่า "เนี่ย ถ้าเข้ามหาลัยแล้วก็จะมีคนเข้ามา" รู้ไหมว่าเราไม่เชื่อ... =___=
 
เป็นเรื่องเดียวที่ไม่เชื่ออย่างแรง เราไม่เคยมีแฟนมาก่อน เคยชอบแต่ก็คิดว่าแค่ปลื้มเท่านั้นแหละ
 
ละสุดท้ายเค้าให้ถามเจาะจงได้ 3 ข้อ เราก็ซัดเลย "เรียน" "นิยาย" "เงิน" //โดนถีบ
 
 
 
บทเกริ่นนำ 2
 
อันนี้ข้ามไปตอนคบกันละ (แต่ที่จะเล่าในเอนทรี่คือวีรกรรมก่อนหน้านั้น)
 
เราดูหนังเรื่อง "สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่ารัก" กับพี่เค้า (เอ้อ เป็นรุ่นพี่) คงเคยดูกันเนอะ จะคิดตามได้
 
ก็ถึงฉากที่ถ่ายไดอารี่ของพี่โชนที่เขียนเกี่ยวกับน้ำอ่ะ ว่าชอบน้ำเหมือนกันนะงี้
 
เราเป็นคนไม่เคยมีแฟนไง โอเค มันไม่โรแมนติก เราก็เผลอพูดไปว่า "น้ำเน่าอ่ะ"
 
พี่เค้าก็หัวเราะแบบเบา ๆ ... (อธิบายไม่ถูก) ละบอกว่า "พูดอย่างกะเรื่องตัวเองไม่น้ำเน่าเนอะ"
 
เหยดดดดดดดดด ได้ยินตอนนั้นละแบบ เฮ้ย นี่กูอ่านการ์ตูนอยู่หรือเปล่าวะงี้ 55555
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
เอาล่ะ ได้เวลาย้อนกลับไปถึงเรื่องราวต่าง ๆ นานา (พูดไปก็แก่ไป)
 
ให้ข้อมูลไว้ก่อน... เราจะไม่เอ่ยถึงชื่อใครหรืออะไรใด ๆ ทั้งนั้นนะ ถ้าเป็นกรณีพิเศษจะ(..วงเล็บ..)
 
ฝ่ายตรงข้ามเป็นรุ่นพี่จ่ะ ห่างกันตามชั้นปีแล้วคือ 2 ปี อยู่คณะเดียวกันแต่คนละเมเจอร์
 
เอาล่ะ ! โซโล่... ยาวนะ มีหลายเสต็ปด้วย บอกแล้วว่ามันคือการเวิ่นเว้อ 55555
 
 
 
 
 
    
 
 
 
 
 
เป็นเด็กปี 1 หน้าตาบ้องแบ๊ว แต่งตัวถูกระเบียบ ห้อยป้ายชื่อ (ใหญ่ ๆ) ผู้ซึ่งไม่รู้มาก่อนว่า...
 
ภายหลังใบหน้าเปื้อนยิ้มของรุ่นพี่ปี 2 เค้าได้ซ่อนความลับอะไรไว้ (ก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น = =)
 
วันนั้นเป็นวันปฐมนิเทศมหาลัย ก็แบบว่าพี่ปีสองก็พาน้องมานั่งกินเบรกก่อนเข้าพิธีไรงี้
 
กินไปกินมาก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากข้างหลัง... จ่ะ... พี่ว๊าก = =
 
โหย แบบ คิดว่าตัวเองจะเฉย ๆ ละนะ แต่ก็กลัวอ่ะ กลัวว่าถ้าขยับนิดหน่อยนี่ตกเป็นเป้าสายตามันอาย
 
ช่วงแรกไม่กล้ามองหน้าใครจริง ๆ เดี๋ยวโดนรุม ก็ไปเข้าพิธีก่อน กลับมาโดนว๊ากอีกรอบ
 
ละคราวนี้เราก็นั่งหน้าสุด ความคิดของเราในตอนนั้นคือว่า ทำยังไงก็ได้ให้เบี่ยงเบนความกลัว
 
จำได้ว่าตอนดูน้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ (แสดงอายุมาก) ลุคเด็กมหาลัยในความคิดคือ หล่อ สวย ดูดี
 
เราก็เลย เอาวะ! มองหาพี่ว๊ากหล่อ ๆ ไว้เป็นจุดโฟกัส (คณะนี้ใช้ผู้ชายหมด) เป็นกำลังใจจะได้ไม่กลัว //เลว
 
ปรากฏว่า... มันมีที่ไหนล่ะ! //เลวกว่า (พี่คะ หนูขอโทษษษ!! >/|\< //ไหว้)
 
ที่เห็นว่าหน้าตาดีจริง ๆ ก็มี ป.เชียร์ กับ ป.ปก 2 คน นั่นแหละ ตัวเด่นเลยล่ะ = =
 
ที่เหลือคงไปกอง ๆ อยู่ด้านข้างกับด้านหลังหมด เหล่มากก็ไม่ได้ โดนด่าอีก
 
 
 
ละอยู่ดี ๆ ก็มีพี่ว๊ากคนหนึ่งเดินมาแบบนิ่ง ๆ เราเห็นขาก่อนเลย (ก็นั่งหน้าสุดของแสตน เลยอยู่ล่างสุด)
 
เราก็แบบ ไม่อยากกลัวเลยไม่ค่อยฟัง วิจารณ์อย่างอื่นดีกว่า เราก็ว่า ขาพี่เขาเล็กจัง ตัวก็เล็ก (แหน่ะ!)
 
ละค่อย ๆ มองขึ้นมาข้างบน ผมยาวเว้ยเฮ้ย! ดัดปลายด้วยอ่ะ (ตอนนั้นคิดว่าหยักธรรมชาติ)
 
คือผมสวยมากจริง ๆ อ่ะ จนเราแบบ... เฮ้ยยย เหมือนพี่ซิน ซิงกูล่าเลย งี้เลยนะ -0-
 
ละก็มองหน้า มองด้านข้างโอเค มองข้างหน้า ไม่หล่อ = = (เอาจริง ๆ นะ อย่าว่ากันเลย)
 
อย่าว่าเราหื่นเลย ก็มันมองไปแล้ว เข้าใจอารมณ์ปลื้มหรือเปล่าล่ะ มันพิจารณาหมดอ่ะ
 
ตอนนั้นก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าชอบไปแล้ว (ชอบตั้งแต่เห็นขาละมั้ง)
 
พี่เขาก็มาเดินป้วนเปี้ยน ๆ อยู่หน้าเราเนี่ยแหละ เพราะเราก็เห็นพี่คนอื่นคนวุ่นจองที่ยืนกันหมด เยอะจัด
 
คำว่า "เหล่อะไร!" เห็นหนึ่งในคำที่พี่ว๊ากใช้บ่อยมาก เราเลยไม่เหล่ กะมองตรงไปที่เขียว ๆ
 
คือตอนนั้นก็ตัวเกร็งอยู่อ่ะ เลยพยายามมองให้ผ่อนคลาย กลัวโดนว่า ไม่สนใจใครมากหรอก
 
แต่พี่ผมยาว (มอบฉายานี้ใน ณ ตอนนั้นเลย) ก็มายืนพิงราวเหล็กข้างหน้าเราเลย ไม่ไปไหนด้วย
 
ไอเราก็คิดในใจแบบ เฮ้ยพี่! มายืนตรงนี้ละจะให้หนูมองไปไหนล่ะวะคะ เดี๋ยวก็หาว่ามองหน้าอีก ไรงี้
 
เราเลย เอาไงเอากันวะ มองหน้าอกพี่เค้าซะเลย ระดับสายตานิ มันมีตราคณะติดอกอยู่ก็มองเข้าไป
 
 
 
มาถึงวันนัดห้องเชียร์ ก่อนเข้าก็เช็คชื่อ มีพี่ว๊ากเดินไปเดินมา สวนไปสวนมาเต็มเลย
 
ก็มีครั้งหนึ่งที่พี่เค้ายืนอยู่ข้างหน้า ห่างกันแถวเดียวเนี่ย เรามองได้สบายเลย สุขใจจริง ๆ 55555
 
ละพี่เค้าก็เดินมาหยุดข้างเพื่อนเราที่ยืนถัดกันไปเนี่ย ละเหมือนมองมาทางเรา ไอเราก็ไม่แน่ใจ
 
คิดในใจว่า เดินมาสิคะ ๆ 55555555 ละพี่เค้าก็เดินมาจริงเว้ย ทำหน้าลอย ๆ เดินผ่านหน้าไป
 
ไอเราก็แบบ เฮ้ยยยย มันค่อดจะใกล้เลยอ่ะ >//////< ตอนนั้นแบบ ห่านเอ้ย ยิ้มก็ไม่ได้ ไฮเปอร์จะกินอยู่ละ
 
พอจะเข้าห้องเชียร์ เราเป็นพวกมีโรคประจำตัว(ก็แค่ความดันต่ำ)เลยถูกให้นั่งหลัง ๆ จะได้หามง่าย
 
ละพี่เค้าก็ยืนอยู่หน้าห้องนู้นนน ไกลเลย แต่ก็อยู่บริเวณตรงหน้าเราตลอด เราเลยมีอาหารตาให้ดู
 
ละเพิ่งมารู้ในห้องเชียร์ว่าเป็นหนึ่งในเฮดว๊ากเว้ย เห็นนิ่ง ๆ นี่เอ่ยปากพูดทีร้องไห้ได้เลยอ่ะ
 
หลายวันได้เข้าห้องเชียร์ ก่อนเข้าเจอเพื่อนก็แอบบอกแอบเล่าว่าปลื้มพี่คนนี้นะ อะไรแบบนี้
 
จนเพื่อนแทบจะรู้กันหมดละมั้ง 5555 มีการแบบเราชอบพี่เมเจอร์เค้า ละเค้าก็มาชอบพี่เมเจอร์เรา 555
 
ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรอ่ะ คงเข้าห้องเชียร์บ่อย เห็นบ่อย ได้ยินเสียงบ่อย จนเริ่มรู้สึกว่าอยากเจอตลอด
 
ก่อนเข้าห้องก็มาเข้าแถวละพยายามชะโงกดูตลอดนะว่าพี่เค้าเดินมาหรือยังอะไรแบบนี้
 
จนลืมไปเลยว่า เนี่ย เป็นอาการของตัวเองเวลาที่ชอบใครนะ จะแอบมองหาตลอด ตอนเด็กเคยเป็น
 
แล้วก็มีวันเกือบสุดท้ายที่พวกพี่เค้าลงแล้วบอกว่า ต่อไปไม่ต้องมาห้องเชียร์แล้วนะ ผมไม่เปิดแล้ว
 
โหย เราไประบายกับเพื่อนแบบ เฮ้ย จะไม่ได้เจอแล้วอ่ะ ทำไงดี ย้ายเมเจอร์เลยดี